NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gdzie zniknął tata?
Tato!
Tato, wróć!
Gdzie on jest?
Gdzie jesteś?
Tato, wróć!
Proszę! Potrzebujemy cię!
Wracaj, tam nie jest bezpiecznie.
Proszę!
Tatusiu!
NUMER 102: FORTECA SAMOTNOŚCI
CHARLOTTE TUCK
BURZE I DUCHY: MOŻLIWE POŁĄCZENIE?
Dzień dobry, dzwonię do Charlotte Tuck.
Nie wiem, czy ktoś to odsłucha,
ale znalazłam ten numer w kurtce męża.
Marka Warrena.
Policja mówiła, że Mark...
próbował uratować obcą osobę i to...
brzmiało jak on.
Teraz znalazłam ten numer w jego kurtce.
To znaczy, że się znaliście.
Czy powinnam coś wiedzieć o moim mężu?
I...
O nic nikogo nie oskarżam, ja tylko...
chcę się dowiedzieć, za kogo wyszłam.
Może pani do mnie oddzwonić?
404-555-0119.
Dzięki.
- Dzień dobry. - Dobry.
Miller, biuro szeryfa.
Pani godność?
Nicole Warren.
- Jest pani sama? - Nie, mój syn śpi.
Coś się stało?
Widziała ją pani?
Nie. Kto to?
To Jill Noonan.
Ma domek na drugim brzegu.
Zaginęła w trakcie wczorajszej burzy.
Żadna długa burza, ale Jill wyszła się przyglądnąć.
Ponoć wtedy zniknęła.
Według niego.
Widziała tu pani kogoś dziwnego?
W razie czego proszę dzwonić, ja wracam na patrol.
NICOLE WARREN
- Cześć. - Obudziłam cię?
Skąd.
Coś się stało? Jesteś zdyszana.
Rozmawiałam z policjantem.
Ponoć zaginęła kobieta.
- Jesteś nad jeziorem? - Tak.
Chciałam się wyrwać.
- Powiedz mi, co wiesz o Charlotte Tuck? - Charlotte...
- To ta... - Kobieta, którą ratował Mark.
Praktycznie nic. Czemu pytasz?
Nie wiesz, że jechał, żeby się z nią spotkać?
Nawet nie wspomniał, że tam jedzie.
Pamiętasz, jak się wtedy zachowywał?
Mało mówił.
Czemu pytasz?
Znalazłam w kurtce Marka kartkę z jej numerem.
Albo ją znał, albo jechał tam, żeby ją znaleźć.
Ale czemu?
O nie, Nicole.
Mark taki nie był, dobrze?
No tak, wiem,
ale nie był sobą.
Po prostu do niej nie dzwoń, Nicole.
To kiepski pomysł.
Cóż, nagrałam się już.
Ja...
Nie wiem, co się działo, ale coś było na rzeczy.
Czuję się, jakbym wariowała.
Wszystko okazało się być nieprawdziwe, a ja muszę z nią porozmawiać.
Nic o niej nie wiemy, może być wariatką.
To dla ciebie trudny okres, ona może chcieć to wykorzystać.
Co jeśli spróbuje cię okraść?
Pozwól, że dowiem się, kto to jest, zanim z nią porozmawiasz.
- Obiecaj, że do niej nie zadzwonisz. - Słuchaj,
o nic cię nie proszę.
Wiem, ale i tak chętnie to zrobię.
Słuchaj...
Zróbmy tak:
- daj mi jej numer, a ja... - Wiesz co?
Chyba zrobię to sama.
- Mark chciałby, żebym pomógł. - Nie mów, czego by chciał.
Przepraszam.
Wybacz, że cię obudziłam.
Był dla mnie jak brat.
Wiem.
Pa.
Kiedy wrócę do szkoły?
Jak zaczniesz to kontrolować.
Tata tu był.
Wiem.
Po prostu niewiele z tego rozumiem.
Był tu. Widziałem go.
Wiem.
Chodź, przejdziemy się nad jezioro.
Mam moce.
- Może dlatego wrócił? - Ty go sprowadziłeś?
To nie ja. Chciał mi pomóc albo mnie ostrzec, albo...
Coś takiego.
- Ostrzec przed czym? - Czymś superbohaterskim.
Ale kim byli pozostali?
Może też ostrzegali swoje dzieci?
Możliwe.
Jak się dzisiaj czujesz?
Dobrze, a czemu?
Zobaczmy,
czy uda ci się zgiąć drzewa.
Tak trochę.
- Pójdziemy pływać? - Nie teraz.
- Próbowałeś je zgiąć? - Nie słuchają.
A ryby? Spróbujesz je znowu podnieść?
Przed chwilą jadłem.
A to? Dasz radę z tym?
- O co ci chodzi? - Chcę się dowiedzieć, co potrafisz.
- Chcę iść do szkoły. - Dobra.
Pomóż mi, dobrze?
Biedronka!
Fałszywy alarm.
Dion, musisz się teraz skupić.
Wiesz, co zrobimy? Stań przede mną.
Pokażę ci teraz,
jak być drzewem.
Spróbuj się skoncentrować. Rób dokładnie to, co ja.
Dobrze?
Teraz wszystko do środka
i stań na nodze.
Podnieś ręce.
Skup się na każdej...
...jednej...
...chwili.
Spróbujmy czegoś łatwiejszego.
Pies z głową w dół.
Będzie podobnie.
Teraz wypinasz pupę do góry i po prostu się relaksujesz.
Na jogę to cię raczej nie wezmę.
Wiewiórka!
Wiewiórko!
Poczekaj na mnie!
Masz się za szybszą?
Jestem tuż za tobą.
Masz ogon, oszukujesz.
Wracaj, wiewiórko!
Ej, bez wspinania!
Mamo!
Ściągnij mnie stąd!
O Boże! Dion!
Jak tam wlazłeś?
Trzymaj się, dobrze?
Nie ruszaj się, zaraz ci pomogę.
Skarbie, tylko się nie puszczaj.
- Pomocy. - Skarbie, trzymaj się.
Już dobrze...
Wszystko gra?
Gdzie masz inhalator?
Biegnę po inhalator i drabinę.
Zaraz wracam.
Znajdę drabinę
i natychmiast wracam, dobrze?
Sekundę, skarbie.
Święta, błagam.
- Mamo! - Już idę!
Już dobrze.
Już po ciebie idę.
Trzymaj się.
Dobrze, już cię mam.
Trzymaj się mnie.
Głęboki wdech.
- Bałem się. - Już cię mam, skarbie.
Już jestem.
Wszystko gra.
Jestem teraz zajęta, możemy po prostu...
Jestem bardziej zajęta, więc do rzeczy. Co u ciebie?
- No wiesz. - A u Diona?
Miał atak astmy 20 minut temu i tyle.
- Ale nic mu nie jest? - Odpoczywa.
Czekam na otwarcie apteki.
Apteki są całodobowe.
Nie nad jeziorem.
Co tym tam robisz?
Nieważne. Jak szybko możesz wrócić?
Zwolniło się miejsce w dziale PR i załatwiłam ci rozmowę.
- No dobra. - Kreatywna pozycja, pisanie tekstów.
Szpital jest dwie minuty od szkoły Diona.
Chyba że znalazłaś już coś innego?
Nie. Bardzo to doceniam.
Mogę wpaść za parę dni?
Żeby poznać osobę, którą dostała posadę?
Dajemy umowę o pracę i ubezpieczenie.
Są tłumy chętnych, ty masz rozmowę. Czemu jeszcze nie jedziesz?
- Dobra. - Tak?
Tak jest.
Przyjadę.
Przyjedź przed pierwszą.
Kocham cię.
- Mogę iść już do szkoły? - Jeszcze nie.
Lepiej, żeby nikt nie widział, jak się teleportujesz.
Byłoby super.
Nie mogą tego zobaczyć, dobrze?
To niebezpieczne.
To ja muszę decydować, co się z nami stanie, a nie ktoś inny.
Moce tylko w domu.
No dobra.
Dziękuję. Chodźmy.
Moment! Muszę jeszcze coś zrobić.
Co ty wyprawiasz?
Spóźnimy się.
No już, chodźmy.
- Mamo, chodź. - Idę.
Dobra.
TATO, POJECHALIŚMY DO DOMU. MIESZKAMY PRZY CLAIREMONT AVENUE 9821.
KOCHAM CIĘ, DION.
Tinder byłby lepszy.
Pytał cię ktoś?
Cześć, Suzanne.
Jestem fanem brzoskwini,
ale truskawka to zawsze popularny wybór.
Skoro już rozmawiamy...
rzuciłem znowu okiem na dane z Islandii.
Użyłem nowego Craya XC40 i...
mam dość ciekawe spostrzeżenia.
Z magnetohydrodynamicznego punktu widzenia.
Wiem, że masz mnóstwo roboty, więc napisałem propozycję badania, którą...
wysłałem ci
właśnie teraz.
Dostaniesz maila.
Wiem, inżynierowie mają się nie wychylać, ale pomyślałem sobie, że...
Mógłbym wnieść więcej
niż budowanie gadżetów.
Mam dobre pomysły.
Daj znać, co o tym sądzisz.
APTEKA
Mówią, że jest nieaktualne.
Straciłam pracę dwa dni temu.
Nie.
- Mam być ubezpieczona do końca miesiąca. - Przepraszam.
Nie wiem, czy pomogę, ale rozumiem pani frustrację.
Nie pomógł pan.
Dion, nie.
Musi mieć inhalator, co mam zrobić?
Bez ubezpieczenia kosztuje 65 dolarów.
Sześćdziesiąt pięć?
- Tak. - Z refundacją płaciłam pięć.
Już płacę.
Nie kartą kredytową.
Tylko debetowe.
Proszę.
Jeszcze PIN.
Dobra.
Przeszło,
zaraz wracam.
- Czemu to robisz? - To nie ja...
Widzisz?
Proszę bardzo.
Doliczyć batonika?
- Jasne. - Dobrze.
Dolar sześć centów.
Świetnie, miłego dnia.
Dziękuję.
Co wy robicie?
Biegnij.
Wracajcie!
Biegiem.
- Proszę wrócić! - Szybko, do samochodu.
- Cześć, ciociu Kat. - Cześć, mały.
- Bardzo ci za to dziękuję. - Wzięłaś go na rozmowę?
- Musiałam. - Czemu?
- Wiesz, czemu. - Znowu?
Zadzwonić po opiekę społeczną?
- Kiepski żart. - Fakt.
Nie zmyślam.
Pokaż mi je.
- Co? - Ma moce?
To chcę je teraz zobaczyć.
To niebezpieczne.
Ty się słyszysz?
Nie kontroluje tego. Wczoraj powalił drzewo.
Dobra, mam pomysł.
Nie dasz sobie rady z rozmową.
Nie chcę, żebyś ją spartaczyła, więc wracaj do domu.
Wpadnę po pracy.
Pani Warren? Rob Michaels, zasoby ludzkie.
- Miło mi. - Gotowa?
- Tak. - Jasne.
Powodzenia, mamo.
- To pani syn? - Tak, to Dion.
Drobny problem w szkole.
Ja z nim posiedzę, a ty poznasz Nicole.
Świetnie.
- Idziemy? - Oczywiście.
Sekunda, przepraszam.
Proszę cię.
Dziękuję.
Uda ci się. Będzie dobrze.
- Dziękuję. - Proszę usiąść.
Powiedz mi...
jak wam się układa z mamą?
Pracowała pani już w szpitalu?
Nie, ale przez parę lat studiowałam medycynę na Spelman College.
Zbieram wszystkie diamenty!
Skarbie, muszę odebrać. Chodźmy do gabinetu.
Proszę mi opowiedzieć o pracy dla Atlanta Journal-Constitution.
Pisała pani o klubach w Atlancie?
Imprezowało się?
Zawsze lubiłam zgłębić temat.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Zaraz wrócę.
Halo?
Nowy rekord!
PRZEGRAŁEŚ!
- Cholera. - Serio? Grasz w pracy?
Nie jesteś szefem.
- Jeszcze jedna. - Dobra.
- Mam pytanie. - Dawaj.
Jak Peter Parker mógł chodzić do szkoły?
Robiąc super rzeczy, zawsze ubierał swój strój.
Potrzebuję stroju.
Mama umie szyć?
- Uczyła mnie dzisiaj, jak się skupiać. - Niczym Yoda i Luke Skywalker?
Próbuje być twoim Yodą? Nie da rady.
To musi być ktoś spoza rodziny.
Ja jestem twoim Yodą, prawda?
Jestem, co prawda, przystojniejszy,
więc możesz nazywać mnie mentorem.
Jesteś pomocnikiem.
- Co? - Jak ty i tata.
Pat, jesteś tam?
Byłbyś naprawdę świetnym mentorem.
Czy to prośba?
A chcesz nim być?
To byłby dla mnie zaszczyt.
Znam się na wszystkim, więc jakbyś czegoś nie wiedział, to pytaj.
Mam pytanie.
Jak ci się podoba przegrywanie?
Dion, nie słyszę cię.
Od rana do nocy,
a czasami nawet w weekendy.
Da sobie pani radę?
Bateria padła!
Pani Warren?
To nie będzie problem.
Zna pani inne języki?
Hiszpański.
Bardzo dobrze.
Własne artykuły...
Tu miałaby pani inne priorytety,
przede wszystkim akcje promocyjne.
Na przykład biegi charytatywne, zbiórki krwi.
Muszę się upewnić, że...
- O nie. - Pani Warren?
Skończyłaś?
- Zbieraj rzeczy, idziemy. - Hurra!
Już skończyłaś?
Co się stało?
- Wybacz. - Do widzenia.
- Co zrobiłaś? - Dziękuję.
- Powiedziała, że mamy iść. - Pa, skarbie.
Pa.
Wybacz.
W aucie pogadamy, nie żartuję.
Kat, znowu przypadek?
Nie, tym razem dzwonię celowo. Chodzi mi o Diona.
- Wszystko gra? - Tak.
Nic mu nie jest. Często się widujecie?
Próbuję wpadać raz w tygodniu,
ale Nicole nie zawsze jest tym zachwycona.
Ogranicza wasz kontakt?
- Nie, po prostu ma dużo na głowie... - No tak.
Bywasz denerwujący.
To mnie ubodło.
Pat, kocham cię.
Mówi czasami coś o niej?
Jest na nią czasami zły?
Zdarza mu się wspomnieć, że jest smutna, ale to normalne.
Po prostu dziwnie się zachowuje.
Powiedziała, że Dion...
- Co? - Nieważne.
Użyła go dzisiaj,
żeby zawalić rozmowę o pracę.
No tak, Dion pisał do mnie dzisiaj,
- żeby zagrać w Reptile Repo. - Graliście w ciągu dnia?
Masz dwanaście lat? Nie pracujesz?
Sam ustalam sobie godziny pracy, ale przecież nie w tym rzecz.
Mark kazał mi dbać o Diona.
Jeśli dzwoni i mówi, że się nudzi, bo jego mama szuka pracy, to reaguję.
Nie dostała tej roboty?
Wyglądało, jakby jej nie chciała.
Mam z nią porozmawiać?
Nie, absolutnie nie mów jej, że do ciebie dzwoniłam.
Dobra, nic nie powiem, ale rozumiem, czemu się martwisz.
Chce wszystkim zajmować się całkiem sama.
Chce nawet być Yodą dla Diona.
- Co? - Wiem, szaleństwo.
Po prostu bardzo się stresuje.
Może jednak sprawdź, co u niej.
Znów idź tam, gdzie cię nie chcą.
- Co? - No wiesz.
Pojaw się bez zaproszenia i zapowiedzi.
Dobra, przestań już mówić. Odwiedzę ją i porozmawiamy.
Tylko spokojnie.
Jak zawsze.
- Jasne. - Kat, słuchaj,
popracuj nad swoimi umiejętnościami interpersonalnymi.
- Żegnam, Pat. - Pa.
Nie jestem dzieckiem, po co nam to?
Nie chcę, żeby wszystko latało po domu.
Ale super!
Mogę je wziąć?
Pobaw się nimi.
Oto Człowiek-Gogle!
Człowiek-Gogle odlatuje!
Jestem Miotłowaty!
Super Przepychacz!
Odebrałaś mi moc!
O nie, ona jest mokra.
Młotogłow!
Młoto...
Przestań, błagam. Nie chcę, żeby meble latały po domu.
Potrzebuję stroju, żeby się uczyć.
Jak Peter Parker.
Chodź tu.
Idź do pokoju i nie unoś niczego.
- Dziękuję. - Źli, uwaga, oto Młotogłow!
Nie wolno ci wiercić w ścianach.
To z telewizji.
- Nie wydaje mi się. - George!
Zostaw ją i napraw mi kran.
Zaraz.
Nie zaraz, tylko teraz.
Jak skończę.
Umowa najmu wyraźnie mówi,
że o inspekcji musisz poinformować dwa dni wcześniej.
No dobrze.
No już, idź.
Malik, pilnuj go. A ty zróbże coś z tymi mrówkami.
Dziękuję.
Trzeba się wspierać. Tessa.
Nicole. Jesteśmy tu nowi, ale mogłam się przywitać.
Masz kawę? Nie lubię być przy George’u.
Nie wie, jaki jest głośny.
Mogę wejść?
- Po prostu wejdę. - Jasne.
Dion, mam gościa. Zostań w pokoju.
Dobrze.
Zabezpieczenia?
Ile on ma lat?
Siedem, prawie osiem.
Ale wiesz, jacy są chłopcy, zawsze coś wymyślą.
Coś o tym wiem.
Malik grał z kolegą w grę, która polegała na spadaniu ze schodów.
Wybacz.
- Cześć. - Słuchaj,
znalazłem Charlotte Tuck.
Miałam to sama zrobić.
Tak mówiłaś,
ale w artykule o jego śmierci znalazłem zdjęcie.
Kiepskiej jakości, ale kolega pracuje w DARPA
i pisze udoskonalony algorytm rozpoznawania twarzy.
Dał mi go wypróbować.
- Czemu? - Co?
Wygląda normalnie.
Rozwódka.
Po coś poszła na kurs robienia witraży.
I tu trop się urywa.
To znaczy?
Po 12 sierpnia 2017 nie znalazłem o niej choćby wzmianki.
To wtedy...
...umarł Mark, wiem.
Wygląda jakby po prostu wyparowała.
Albo i gorzej.
Więc to by było na tyle.
No wiesz, nie możemy się poddawać.
Masz jej numer, prawda? Możesz mi go dać, a ja wtedy...
- Nie. - Dobrze.
Ja już jadę do domu.
Mogę wpaść i to obgadać.
Akurat mam gości.
Jasne, żaden problem.
Dziękuję, że to zrobiłeś.
Jasne.
- Pa. - Na razie.
Cukier czy śmietanka?
Jedno i drugie.
Facet?
Nie... To był tylko Pat.
Cóż, technicznie jest facetem.
Chrzestny Diona.
Brzmiał, jakby zawracał ci głowę.
- Tak. - A co na to twoja głowa?
Znam tyle jego byłych dziewczyn, że nie mam ochoty.
Co z nim?
Dziewczyno,
goni cię policja, czy co?
Przywiozłam zadanie Diona.
Dziękuję, przekażę mu.
Tata parkuje.
Przyjdzie, jak skończy.
- Wejdź w takim razie. - Dziękuję.
- Esperanza, prawda? - Tak.
- Super. To jest Tessa. - Cześć.
Przyjaźnię się z Dionem. On jeszcze o tym nie wie.
No dobrze.
Nazywam się Umysłoruszacz. Poruszam rzeczy siłą umysłu.
Co się dzieje?
- Nic. - Wszystko gra?
Tak, a co?
Esperanza wpadła.
- Dion? - Nie ma go tu.
Jestem Umysłoruszacz.
A możesz się trochę ruszyć, żebym mogła wjechać?
Mam opinie na temat fortu.
To kryjówka. Co jest z nią nie tak?
Nie da się wjechać na wózku.
- Nie spodziewałem się ciebie. - Ale już jestem.
- Czyli Pat nie jest dobrą opcją? - Jest zbyt intensywny.
Jedna z dziewczyn bardzo go lubiła,
ale poległa, bo nie umiał wyluzować.
Mógłby się uspokoić.
Musi słuchać.
Powiedziałam mu wprost, że ma się w coś nie mieszać,
ale nie mógł się powstrzymać.
Tacy są zbawcy.
Muszą zbawiać.
Twoja kryjówka jest już zgodna z prawem.
- Nie będzie mandatu. - Super.
Muszę mieć nowy strój.
Ale czemu?
Widziałaś go.
Esperanza, tata przyjechał.
- Jest na dole. - Dobrze.
Nie zmieniaj stroju, jest świetny.
Tylko ja go widziałam, a sama jestem niewidzialna.
Jestem Umysłoruszacz!
Pa!
Jeszcze raz dziękuję.
Żaden problem.
Złoczyńcy,
czekam na was!
Cześć, przepraszam.
Chciałem to tylko podrzucić.
Przywiozłem wam chińszczyznę.
Brzmiałaś, jakbyś była zmęczona i chciałem oszczędzić ci gotowania.
Nie musiałeś.
Wiem. Przyniosłem ci też deser.
Tak więc...
Miałem też nadzieję,
że omówimy panią Tuck.
Jedź dalej, złoczyńco.
- Co ty robisz? - Jak to?
- O co ci chodzi? - Ta cała afera.
Zadałam jedno pytanie o tę kobietę, a ty nagle wariujesz.
Zaciekawiłaś mnie.
To ciekawe, mam zagadkę do rozwiązania.
To nie jest gra!
- Chodzi o mojego męża. - Wiem.
To też mój przyjaciel, który nas okłamywał.
Nie takiego Marka znałem.
Chcę to zrozumieć i porozmawiać z osobą, która widziała go jako ostatnia.
Czemu ci zawadzam? Wiem, po ślubie się nie lubiliśmy.
- To pamiętam. - Nazwałeś mnie wrakiem człowieka.
Czemu ci to w ogóle przekazał? Nie tak to brzmiało.
- Jak to brzmiało? - Wiesz...
To był pełny wsparcia wrak człowieka.
Wzięłaś mi przyjaciela,
pojawiłaś się znikąd, byliście tacy szczęśliwi,
a ja za nic nie mogłem znaleźć dziewczyny.
No i...
- Byłem dupkiem. - Prawda.
Byłem, przyznaję się, ale już nie jestem.
Po prostu chcę pomóc.
Ciągle...
Ciągle myślę, czy jest coś, co mogłem wtedy zrobić, żeby...
żeby to wszystko zmienić.
Może gdybym z nim porozmawiał?
Tylko że Mark zawsze mówił:
„Facet sam radzi sobie z problemami”.
Dokładnie.
Myślał, że dzięki temu jest silny,
ale tylko mnie wykluczał.
Nieważne.
Pójdę już.
To dla ciebie.
Jak nie chcesz, możesz wyrzucić.
Jeśli będziesz potrzebowała pomocy,
zwłaszcza w kwestii wołowiny w czosnku,
po prostu dzwoń.
Wyświadczyłabyś mi ogromną przysługę.
Tak że...
Pat, poczekaj.
Tak?
Mój króliczek!
Upuściła swoją maskotkę!
Masz się poruszyć!
Dziękuję.
Jasne.
Porusz się!
No porusz się!
Proszę pana!
Maskotka!
O Boże.
O Boże! Mogłeś zginąć!
Napisy: Jędrzej Kogut